توي خانواده كوچيك ما كه كلاً ميشيم 7 نفر يعني من و مهدي و غزل ، مامان و بابا ، احسان و فرزانه يه چيزي كه وجود داره كه من خيلي دوسش دارم اينه كه هميشه دوست داريم هر جا هستيم همه با هم باشيم . قرار بود بابا و مامان برن شمال ولي به خاطر همون حسي كه گفتم ما هم همراهشون شديم . من تازه شمال بودم و واقعاً ميل و رقبتي براي اين سفر نداشتم ولي وقتي شوق و ذوق و تلاش بابا و مامانو براي اينكه ما هم همراهشون باشيم ديدم دلم نيومد كه دلشونو بشكونم و اين شد كه پنج شنبه صبح براي اولين بار سفر بدون حضور مهدي رو تجربه كردم كه اعتراف مي كنم تجربه خيلي خوبي نبود . چون تو تمام لحظات جاي خاليش به شدت حس مي شد و اذيتم مي كرد . نبودن مهدي تو رفتار غزل هم تاثير گذاشته بود و خيلي بهانه گير و بد اخلاق شده بود . ولي جالبي اين سفر اين بود كه غزل خيلي سحر خيز شده بود و صبح ساعت 7 بيدار ميشد و مي خواست كه بره لب دريا . شب هم به زور و بدبختي مي خوابيد . چون اگه به خودش بود مي خواست بازم به شيطنت و بازي هاش ادامه بده . خلاصه اينكه سفر پيش بيني نشده و خوبي بود . مخصوصاً كه هوا هم عالي بود . جاي همگي خالي .

این نمای دریا بود از تراس اتاقمون .

تو راه رفتن پول گرفته بود و می خواست بره خیار شور و شش ( سس ) بخره .

فدای اون خنده قشنگت بشم من .

اینجا عین پیر مردا وایساده .

غزلی و استخر توپی که وقتی رفت توش می ترسید که بیافته و فقط با احتیاط دولا میشد یه توپ بر می داشت و پرت می کرد .

اینم چتری که رفتیم تو یه فروشگاه گیر داد که می خوام و این مدلم سلقه خودشه که بابا براش خرید . داشت ادا در میاورد و خودشو لوس می کرد .

بیشتر وقت من و مامان بیچاره تو این محوطه بازی جلوی رستوران صرف میشد . چه عشقی می کرد با تاب بازی .

اینم یه ابراز احساسات غافل گیر کننده توی مراسم جشن تولد امام رضا تو سالن کنفرانس مجتمع .

اما مسئله مهمي كه مي خوام اينجا بگم اينه كه به همت مامان مهربونم پروژه پوشك گيري غزلي رو شروع كرديم و اگه چشم نزنم خيلي خوب داره پيش ميره و غزل خيلي خوب همكاري مي كنه . حدود يك هفته اي هست كه فقط شبها پمپرزش مي كنم كه اونم تا صبح بيدار ميشه ميگه منو ببر دسشوئي جيش كنم .

تا سریال دل نوازان یا شمس العماره شروع میشه زود میاد جلوی تی وی میشینه .

هفته پيش يه سرما خوردگي اومد سراغ من كه باعث شد از ترس اينكه غزل هم مبتلا نشه سه شب ازم دور باشه و پيش مامان بخوابه . طفلكي مامان سوپمم رو هم آماده مي كرد و مياورد دم خونه بهم ميداد . نمي دونم چي جوري ميشه اين همه محبت و زحمتشو جبران كنيم ؟ جالبيش اينجا بود كه غزل بر خلاف هميشه مي خواست كه پيش من باشه و مي خواست بياد بالا . يه شب مهدي رفت پائين كه غزلو ببينه  . تا درو باز كرده بوده غزل زود پريده جلو و گفته : بابا متي . مامان الهام خوب شد . بهتر شده من بيام بالا ؟؟؟؟ الهي قربونت برم عروسك مهربون من . ديگه روز سوم خودمم طاقت نياوردم و ماسك زدم و غزل با مهدي اومد بالا . حالا هي ميره و مياد به من ميگه : مامان الام سما خوردي ؟ مريض شدي ؟ قرص بخور ، آمپول بزن خوب بشي . فداي تو دكتر كوچولو بشم من .

غزل تو فرودگاه امام . استقبال زن دائی جون . جالب بود که زن دائیم نسبت به همه بچه ها و بزرگ شدنشون عکس العمل نشون میداد ولی غزل رو نه . چون به گفته خودش روز به روز بزرگ شدنشو از همین صفحه دیده بود .

اینم ابراز احساسات دختر خواهرزاده زن دائیم به غزل .

بابا يه 3-4 روزي رفته بود مأموريت عسلويه . يه كارتون پر از خوراكي هاي و شكلاتهاي خوشمزه سوغاتي مخصوص غزلي بود . بعد از اومدن شمال راه ميره و به بابام ميگه حاج آقا خوبي ؟ بابامم با تمام وجود قربون صدقه اش ميره .

هفته پيش زن دائيم تنهائي از بلژيك اومد . رفتيم فرودگاه استقبالش . به نظرم چهره اش پژمرده شده بود و البته خيلي هم لاغر شده بود . آخه پدر زن دائيم 2-3 ماه پيش دقيقاً روز پدر فوت شد . و غم از دست دادن بابا بزرگم و پدر مهربونش چيزي نبود كه بشه به راحتي از كنارش گذشت . اومدنش بر خلاف هميشه با اينكه هممون سعي مي كرديم ظاهرمونو شاد نشون بديم ولي يه غم پنهاني همراه خودش داشت .

پارسال اين روزا چقدر سخت بود و سخت گذشت . خيلي زود داره يك سال ميشه كه رفته و ديگه پيشمون نيست تا با محبتاش و مهربونياش لبريزمون كنه . چقدر زمان زود ميگذره و همه چيز كم كم فراموش ميشه .

تا بعد .